I kulissene hos Gamer.no

Det er ikkje alltid like lett å vite kvar ein skal når ein skal møte ein utviklar, dette fekk eg smerteleg erfare i dag, då eg skulle ta ein kikk på det komande online-spelet Aion, frå Ncsoft. Ein litt tvetydig mail kunne fortelje meg kvar eg skulle møte for å bli plukka opp av bilen som skulle køyre meg til lokalet presentasjonen skulle gå føre seg i.

Problemet var at eg ikkje kunne finne ein slik bil, så eg ringde eit nummer eg fekk beskjed om å ringe for å kontakte sjåføren. Eit dyrt kvarter seinare i ei samtale med ein person som snakka forferdeleg gebrokkent engelsk, og eg var klar til å i det minste vente på at sjåføren skulle dukke opp.

På dette tidspunktet lukta eg lunta om at noko ikkje stemte. Sjåføren skjønte ikkje kvifor han skulle hente meg i dag, sidan han hadde avtale om å hente meg i morgon, men han henta meg no likevel. Etter ti minutt i baksetet på ein svært dyr bil som lukta sterkt av maskulin herreparfyme, var eg framme ved «The Federal Reserve».

Vel framme ved Ncsoft sin etasje i dette massive bygget, blir eg møtt av nokre damer som held på å pakke gåvepakkar til journalistar, samt nokre karar som bar på plakatar.

Eg skjønte at den lunta eg lukta tidlegare, var ei lunte eg skulle ha lukta litt ekstra på.

Du skjønar, kommunikasjonen mellom dei forskjellige pressekontora til eit selskap er ikkje alltid heilt på topp. Der eg hadde fått beskjed om å møte i dag, venta dei at eg skulle kome i morgon. Følgjeleg var dei ikkje klare, men på heilproft vis heiv dei seg rundt å sette i gong ein presentasjon berre for meg. Ein time seinare kunne eg forlate bygget måteleg fornøgd, og med ein flott ny penn i bagen min (!).

Dette var likevel ikkje det einaste eg måtte gjennom i dag. Etter denne presentasjonen skulle eg sjå på Risen, trudde eg. Det einaste eg visste på dette punktet var kvar eg skulle vere, og at eg hadde ein halvtime på meg, men ikkje korleis eg skulle kome meg dit. Ingen drosjer vil stoppe for nordmenn i San Francisco, så eg måtte ta beina fatt, og gjere mitt beste for å navigere meg gjennom ein storby eg definitivt ikkje kjenner som mi eiga lomme.

Vel framme blei eg møtt av eit klubblokale der pumpande musikk, gratis alkohol, og ei maskin per spel var ingrediensane. Å prøve å få med seg noko som helst var ønsketenking, og sjølv om eg gjor mitt beste for å forstå kva tyskaren som presenterte Risen hadde å formidle, var det praktisk talt umogleg. Å stå rett ved sidan av eit PA-anlegg når du skal tolke engelsk med grov tysk aksent er ikkje enkelt. Det blir heller ikkje lettare av at han hadde store problem med å spele spelet, sidan musa hans ikkje fungerte heilt optimalt. Eg fekk likevel med meg noko av spelet. Spesielt ein del småstygge bugs, og eit beist som stanga mot han på eit vis som minna hakket for mykje om eit velkjent villsvin frå Gothic 3.

Eg fekk etter kvart nok av å prøve å forstå kva folka som presenterte spela hadde å seie, og la i veg tilbake til hotellet. Til fots sjølvsagt, og forbi mange folk som minna meg sterkt om ein episode av South Park der «change» er nøkkelordet.

Hjernen kokar og no vil eg aller helst få meg litt søvn. I morgon skal eg møte ein av sjefene i Remedy (Alan Wake, Max Payne), samtidig som eg skal gjere det eg kan for å få med meg eit foredrag frå utviklarane av The Last Remnant. Mikael skal vitje blant anna Sega og Epic.

Han har forresten kjøpt seg nye sko i dag, og presterte å trakke i ein saftig tyggis kort tid etterpå.

-Øystein

Game Developers Conference er ikkje for alle, noko dag ein tydeleg har understreka med tjukke sprittusjar. Eg og Mikael har samanlagt vore på fem forskjellige foredrag i dag, der vi stort sett har enda opp som kaldsveittande og livlause lekamar med blodskotne auge.

Kva vil eg fram til? Det er teknisk, eksepsjonelt teknisk, og eit foredrag om den kunstige intelligensen i Spore, Gears of War 2 og Bioshock, er noko som i byrjinga inviterer til stor entusiasme, men som ganske kjapt får fingrane til å gli saktare og saktare over tastaturet, heilt til du møter ein full stopp, og innser du forstår veldig lite av kva som eigentleg blir sagt. Og om ein ikkje forstår kva som blir sagt, korleis skal ein då kunne vidareformidle det til publikum på ein forsvarleg måte?

No er dette Game Developers Conference, og det ligg i namnet av mykje av det som skjer her er meint for heilt andre folk enn journalistar og lesarar på spelsider.

På ved tilbake til hotellet fann vi ut at vi ville ha pizza, noko som viste seg å vere ei utfordring. Skal du ha pizza i San Francisco, må du tydelegvis hente den, ta den med, og ete ein annan plass. Pizza Hut har til dømes ikkje ei einaste sjappe i heile San Francisco der du kan setje deg ned i lokalet og kose deg med maten. Det er litt sjokkerande.

Resultatet blei ein tur på den meksikanske restauranten Colibri saman med Snorre frå Dagbladet. Ein solid porsjon god mat, litt live samba-musikk, og ein baseball-kamp mellom Japan og Sør-Korea seinare, er vi klare for i morgon.

Både eg og Mikael har stor tru på at morgondagen vil gi mykje større utteljing enn i dag, sidan vi har fleire spanande avtaler liggjande klare. Mikael skal til dømes kike på Hearts of Iron 3 og Infamous. For min eigen del startar dagen med Still Life 2, før vi elegant hoppar over på Funcom sitt komande spel The Secret World. Spanande!

Øystein

Ja, da var vi her. San Francisco, California. Flyturen hit var lang, men helt kurant. Den største nedturen var fem timer på flyplassen i Frankfurt, verdens kjedeligste flyplass. Jeg og Furevik er begge opptatt av mat, og da er det ikke noe særlig å ta seg til på denne drittflyplassen.

Vi endte opp med å spise på en McDonalds-campingvogn (!) utenfor terminalen. Herlig med en burger utendørs i fem plussgrader. Tyskland, du er kjedelig. Du er usosial. Du er søvndyssende.

Halv stang? Gamer er jo i byen.

Vel på plass i USA er alt så meget bedre. Hotellet er fint, og det er kort vei til messeområdet, der Game Developers Conference finner sted. I dag startet vi med en frokost som garantert kuttet vår kollektive levealder med fem år, jeg kunne nesten kjenne hjertet jobbe hardere for å flytte fettet rundt i kroppen. Herlig!

Frokosten besto av et glass appelsinjuice (Furevik tok vann) to store pannekaker med lønnesirup, to egg, to skiver bacon, to små pølser og en svært potetsak (hashbrown). Det sto da også en vekt ved utgangen på Lori’s Diner, slik at vi kunne sjekke effekten av måltidet.

Mandagen er en bli-kjent-dag, der vi sjekker ut området og kanskje dumper innom et foredrag eller to. Den skikkelige messen starter onsdag, men vi har noen avtaler å se frem til allerede i morgen. I tillegg skal vi få til noen bonusavtaler her også, slik at vi kan rapportere hjem om spennende spill som er på vei.

Vi har også møtt på Snorre fra Dagbladet, så da blir det sikkert en felles middag i kveld.

Følg bloggen vår daglig fra GDC, så skal vi få lastet opp noen bilder etter hvert også.

Mikael

Øystein koser seg med et merkelig slåssespill på GDC.

Det å jobbe med spill på heltid innebærer mye reising. Gamer.no liker å være der det skjer, og det er merkelig nok ikke ofte det stedet ligger i Norge. Som regel er det snakk om dagsturer, gjerne til London eller Stockholm, for å teste kommende titler og snakke med folkene bak spillene.

Enkelte ganger må man imidlertid reise litt lengre for å grave gull, og på søndag rasker jeg med meg Øystein Furevik og drar til San Francisco i solfylte California. Neste uke er det nemlig Game Developers Conference der i byen, en messe som garantert gir oss mange spennende nyheter og avsløringer. Akkurat derfor vil vi være på plass, for å gi deg de ferskeste nyhetene og de mest spennende sniktittene - på norsk.

Det blir veldig mye jobbing, som det alltid er på messer, men noe fritid blir det da også. Jeg skal dra med meg Furevik på San Jose Sharks-Phoenix Coyotes i NHL, selv om min venn ikke er spesielt opptatt av sport. Kanskje en hall med 18 000 amerikanere og så mye klissete nachos man kan spise vil forandre hans oppfatning av organisert fysisk fostring? Hvis ikke risikerer jeg vel å måtte straffespille Lost Odyssey og slike snastitler til jeg blør ut av hjerne, øre og munn.

Vi planlegger uansett å oppdatere dere lesere så hyppig som mulig fra San Fran, og håper dere vil sette pris på det vi rapporter hjem til gamlelandet.

Mikael